To ja.
Jest rok 1981.
Mam niespełna 5 lat, białe rajstopy, zieloną bluzkę i granatową sukienkę na szelkach.
Ta wykrzywiona prawa stopa też należy do mnie.
Widzę czekanie i niekończące się wizyty u lekarzy. Pamiętam zimne słowa pewnego sławnego profesora ortopedii ze stolicy, skierowane do mojego ojca – weterynarza z prowincji:

- Noga pańskiej córki drogi panie, jest jak krzywa gałąź drzewa, urosła krzywa i zawsze już będzie taka, szkoda złudzeń, niechże pan jedzie do domu i pogodzi się z tym.

Pamiętam wybuch płaczu mojej matki i jak ospale podnoszę się z miejsca wypatrując cudu.
Rok czekania na wizytę i odpowiedź udzielona w mgnieniu oka.

Myli się, szepcze pod nosem ojciec, gdy wracamy syreną bosto do domu. Właściwie…chyba tylko to powiedział przez całą, długą podróż?

Kolejna scena, którą odtwarza moja pamięć – to mocno spięte włosy w kok i godziny spędzane przy baletowym drążku.
Tak, zostaję baletnicą, najlepszą ze wszystkich małych baletnic.
Kolejne dni, miesiące i lata spędzam tańcząc.
Lubię lekcje u rosyjskiego nauczyciela, który wygina mój kręgosłup jak cięciwę, otwartą dłoń kładzie na moim brzuchu, a brodę ustawia zawsze prosto do światła.

- Dziewuszka, smatri w swet! Ana ciebia abażajet!

Dziś wiem, że ten specyficzny zapach, który unosił się w powietrzu za moim baletowym mistrzem, był wonią nieprzetrawionej wódki.

To z tyłu za mną na fotografii – to Wisła, Wisła w Czerwińsku.
Pamiętam, że nie chcę usiąść na zimnym kawałku sterczącego z ziemi betonu.
Wtedy ojciec, znający moje upodobanie do fantazji, mówi, że to walizka, a ja wybieram się w daleką podróż.
Siedzę więc na walizce i jadę, i patrzę w dal…

Zajmuję się teatrem. Nie pamiętam już od kiedy moja noga jest zdrowa?
Na zajęciach z pantomimy pokazuję moim uczniom jak wyciszyć lub wprawić w ruch swoje ciało, jak tańczyć, jak ruchem oddać na scenie każdą najdrobniejszą emocję.
Żyję w świecie fantazji i złudzeń, zupełnie jak profesor od ortopedii 30 lat temu.