Życie z dzieckiem, nawet małym, wcale nie musi być niewygodne. Fakt, że maluch sporo zmienia, ale to wcale nie oznacza, że życie nagle staje się monotonne i ogranicza tylko do pieluch.

Agnieszko! Masz całkowitą rację.Moja niepełnosprawna córka Dorota prawdopodobnie nigdy nie będzie w"Twojej" sytuacji.Jednak gdyby tak się stało,myślę,że z całej mocy starałabym się jej pomóc,a nie odwodzić jej od tej myśli.Każda z nas ma prawo poczuć się w pełni kobietą,a więc i żoną,i matką.Myślę,że ograniczenia mogłyby dotyczyć jedynie osób niepełnosprawnych umysłowo,które nie są w pełni świadome.Swojej koleżance dziennikarce daj do poczytania naszą Konstytucję. Znam parę rodzin niepełnosprawnych
właśnie wychowujących dzieci i to z powodzeniem.Córka niewidomej koleżanki właśnie kończy Podstawową Szkołę Muzyczną.
Urzeczywistniajmy realne marzenia!

Agnieszko, gratuluję Ci felietonu, który niesie tak głębokie przesłanie! Także boleję nad tym, że nie mam dziecka i nikt w “chwili tragicznej”… nie poda mi pewnie nawet “szklanki wody”….

Serdecznie Cię pozdrawiam…..
Dziękuję za GOŚCINNOŚĆ!!!
Marek jr.

Witam ,trudno jest mi nawet coś mądrego napisać ,bo Pani “koleżanka” Natalia właściwie nie zasługuje na nasze komentarze (osoby komentujące są mądrzejsze od dziennikarki Natalii) Pani natomiast nie musi się nikomu ani z niczego tłumaczyć ,własnie Pani zasługuje na więcej niż inni .Życzę wszystkiego co najlepsze .Ela

Każdy ma prawo żyć tak by być szczęśliwym. Niektórym kotek lub piesek wystarczy i są szczęśliwi inni pragną czegoś więcej. Są też tacy, którzy mają wszystko i mówią, że jeszcze mało. Realizujmy swoje marzenia, zdobywajmy to co pragniemy. Przenośmy góry jeżeli nam sił starczy, byle byśmy byli szczęśliwi. Agnieszko walcz o swoje szczęście.

Super felieton

Pani Agnieszko.Pani felieton mi wycisnal lzy z oczy.Jest to Pani žycie ,prosze o nie bojowac!!!Zycze powodzenia!!!

Bardzo mi się podoba,oddaje to co czują osoby niepełnosprawne, a także to jak osoby zdrowe widzą naszą niepełnosprawność.

Witaj Agnieszko ! Felieton ciekawy – gratuluje !
Myslę sobie jednak że Twoja koleżanka nie miała na myśli Twojej niepełnosprawności …tylko wypowiedziała się na temat ciąży u kobiet ogólnie ;)Jeśli się mylę to tym bardziej wzruszyła mnie głupota tej kobiety . Niestety coraz częściej macieżyństwo pojawia się jako kalectwo społeczne …i tak jakoś zatoczyłam koło tego tematu :)ściskam życząc spełnienia marzeń …o dziecku !

Pani Agnieszko dziecko to nie zabawka a świadome rodzicielstwo to nie jest czyjeś “widzi mi się”, wiem, że to co teraz napiszę przez większość ludzi zostanie uznane jako brutalne a ja sam za chwilę będę zmieszany z błotem (jeśli nie oficjalnie to na pewno w myślach) ale muszę napisać,że pani Natalia miała sporo racji z tym, że wychowywanie dziecka w Pani przypadku będzie rzeczą bardzo ciężką aczkolwiek nie niemożliwą.Bo czy Pani jest w stanie dać dziecku opiekę w 100%przez 24h/dobę? Najgorsze jest jednak to, że czytając felieton, nie można pozbyć się wrażenia, że sprawę dziecka traktuje Pani bardzo przedmiotowo.Dziecko to nie jest rzecz Pani Agnieszko i nie może być traktowane jako nagroda pocieszenia, nawet za najbardziej ciężkie doświadczenie. Tak na koniec, mam koleżankę która trak jak Pani jest osobą niepełnosprawną i to ona zwróciła mi uwagę, że nigdy nie nie będzie miała dzieci gdyż wie, że sama nie da rady ich wychować, a nie chce męczyć innych i jechać na litość . Tymczasem Pani ze swojego kalectwa stara się zrobić oręż do walki z osobami krytykującymi Panią (to się przewija niemalże w każdym tekście który Pani pisze). Nie można tak robić, bo taka postawa wyrządza straszną krzywdę wszystkim niepełnosprawnym, gdyż zabija współczucie do tej grupy ludzi. można by jeszcze długo pisać o tym aspekcie Pani, “działalności” ale to jest inny zupełnie temat.